در اواسط تابستان سال هزار و ده Paulo Carneiro به عنوان دستیار کارگردان با گروه فیلمبرداری برای پروژه ای در ساحل غربی آفریقا همراه می‌شود اما به طور غیرمنتظره‌ای فیلم خود را می‌گیرد؛ گزارشی مستند درباره کشتی در حال غرق شدن نزدیک ساحل گینیا بیسائو که مسافر آن بوده است. دوربین دیجیتال ترس فزاینده بر عرشه را ثبت می‌کند در حالی که کشتی در شب‌های تاریک و فضای تسلط‌آور دچار توقف می‌شود. در گفت‌وگوهای اندک و مبهم، مسافران از بی‌تفاوتی اولیه به اضطراب عصبی می‌رسند و از آنجا با ترس برای جان خود مواجه می‌شوند. تنش فزاینده روی عرشه با سرعت فیلم در حال افزایش منعکس می‌شود.