نیکولاِی هشت ساله به بیماری مادرزادی مبتلا است که او را از راه رفتن و گفتن بی زبان کرده است. پزشکان و حتی مادرش تاتیانا از درمان بیماری مأیوس شده اند. هنگامی که دوست تازه تماسی تاتِیا یعنی یوِری سعی در به کار بردن شیوه های فیزیوتراپی خود برای درمان نیکولاِی می کند، درمی یابد که نیکولاِی در موسیقی استعدادی دارد و به او یاد می دهد پیانو بنوازد. با هر نت و هر ملودی که می آموزد و با هر نغمه ای که به دست می آورد، بیماری او بهبود می یابد. او نه فقط توان حرکت پیدا می کند، بلکه موسیقی شناخته شده ای نیز می شود. نیکولاِی و یوِری با هم به چین سفر می کنند تا در یک مسابقه پیانو شرکت کنند و به دنبال جایزه بزرگ باشند. این داستانی پر از لطافت و طنز است درباره قدرت شفابخش موسیقی و عشق پدری.