دوران راه‌آهن در امپراتوری اتریش با ساخت راه‌آهن اسبی از لیس تا بودویس آغاز شد. نقشه‌ها بزودی برای اتصال پایتخت امپراتوری وین با منابع آهن و زغال در موروای شمالی و با بندر تریست آغاز شد. در سال ۱۸۳۷ کارشناس فردیناندنزدبان افتتاح شد، در ۱۸۵۷ راه‌آهن سمِرینگ با طرح کارل ریتِر فون گهگا، یکی از دشوارترین موانع را بر سر راه دریای آدریاتیک پشت سر گذاشت. عبور از آلپ با قطار، مانند گذر از آرلبرگ یا برنر، هنوز به عنوان یکی از شاهکارهای مهندسی شناخته می‌شود. گسترش شبکه راه‌آهن تغییرات معنوی epochal به همراه داشت. کالاها و مردم به شکلی بی‌سابقه در گردش بودند – زندگی شتاب گرفت. مردمان نواحی شمالی امپراتوری مانند سیلسیا یا بوهمیا و موراویز با کارینتیا، ترویل یا منطقه ساحلی را متصل کرد.»