نمایشنامه نویس لارس نورن در نمایش جسورانه خود "7:3"، مجرمان با محکومیت طولانی را به بازی گرفتن خودشان می‌پردازد. در ابتدا به خاطر چشم‌اندازهای بازپروری ستایش می‌شود، اما نگرانی‌های ایمنی در میان یک شتاب غیرقابل توقف نادیده گرفته می‌شود و سوالات اخلاقی را به وجود می‌آورد.