قبل از اینکه در حون نوjiی ۱۵۸۲ درگذرد، فرمانروای بزرگ اودا نوبوناگا مقابل مجسمه بودا ایستاده بود و فکر می‌کرد گناهانی انجام داده که احتمالاً دوباره به صورت سگ دوباره متولد شود. اما هرگز انتظار نداشت که بودا حرفش را به‌طور لفظی بگیرد، و در ادامه متوجه می‌شود که در بدن شِیبا اینو به نام شینامون در ژاپن امروزی است. نوبونـاگا که از واقعیت اینکه consciousness انسانی‌اش در بدنی با تمایلات غریزیِ صاحب‌خانه‌ای جذاب زندانی شده ناخرسند است، بین استفاده از فرصت‌ها و عصبانیت از واقعیتِ جدیدش در نوسان است (آن «رَف» که همه اروپایی‌ها استفاده می‌کردند، در نهایت کلاه حمام از کار درآمده و حالا باید استحمام کند). آیا بهتر است یا بدتر که بسیاری از هم‌رزمانش نیز به شکل سگ بازگشته‌اند — و دشمنش به نظر می‌رسد که خوش شانس بوده و به انسان تبدیل شده است؟