در این خلاصه نویسنده به روایت احساساتی می‌پردازد که در درونش جریان دارد اما به دلیل موانع زمانی و اجتماعی نتوانست آن‌ها را به وجود بیاورد یا تجربه کند. متن با لحن شاعرانه به دنبال یافتن معنا و هویت فردی است و از طریق تصاوت و استعاره‌های بی‌پاسخ به تبیین احساسات گمشده و آرزوهای برآورده نشده می‌پردازد. در نهایت، اثر به تصور «زویی» به عنوان نمادی از رویاها، فرصت‌های از دست رفته و اشتیاقی که هنوز درون نویسنده زنده است، می‌انجامد و خواننده را به تفکر در مورد زمان، انتخاب‌ها و پیامدهای آنها دعوت می‌کند.