در اثر پایانیِ مدرسهٔ فیلم، لونژینتو و شریکش ما را به «باشگاه دختران تئاتر» در سوهو، لندن می‌برند؛ پناهگاهی برای زنان سالخورده و بی‌بضاعت و تنها پناهگاهی که هرگز به هیچ زنی در هر زمان پذیرش می‌داد. فیلمسازان برای بیش از دو ماه در این پناهگاه ساکن می‌شدند و سطح اعتماد فوق‌العاده‌ای با بازیگرانِ خود برقرار می‌کردند؛ از آشپزِ خانگیِ پُرتنش تا ساکنِ مسن که به مصرف الکل پایان‌ندارد. این نخستین کارِ درخشانِ فیلمسازان با سبکیِ امضایی شناخته شد و جوایزِ متعددی از جشنواره‌های اروپایی به دست آورد و در آمریکا و آسیا با تحسین نمایش داده شد.