خط داستانی
اقتباسی از اوکاکورا درباره کتاب چای است که بستری برای اتصال حتی در لحظات بین خصوصی و عمومیت است و در کارهای وینکوویچ و مارتینیس به صورت صحنه ای در کنار یک تصویر تلویزیونی اجرا می شود. برخلاف بعد معنوی و آرامش بخش آیینی ژاپنی، فضای پس زمینه متصل به عکس تلویزیون است. نظم اشیاء و آرامش نوشندگان چای با آشوب نفوذ می کند؛ مراسم آرام به درامی تبدیل می شود.
