پس از سال ها تأخیر، سفری که از پیش برنامه ریزی شده بود بالاخره آغاز می شود. فیلمساز قاعده ای آرام اعمال می کند: تنها یک برداشت در روز. این ریتم خود ساخته به عادت روزانه ای از مشاهده، ثبت و تفکر تبدیل می شود. آن چه پدیدار می شود دفترچه ای تصویری است که نقشه ای از مناظر بیرونی و حالات درونی را می کشد. هر تصویر سوالی طولانی در پی دارد: ادامه ساخت فیلم معنای چیست؟ از طریق زمین های بیگانه، فیلمسازی به فراتر رفتن از مستندسازی تبدیل می شود به یک عمل حضور و تلاشی برای کشف دوباره معنا. نتیجه آن تعمقی در خود سینماست—پایداری، تنهایی و قدرت تحول آفرین آن بر روزمرگی.