در محله‌های حاشیه‌ای قاهره، جوانان به رقص الکترونیک چابی می‌رقصند؛ موسیقی جدیدی که ریشه در ترانه‌های قومی، ضرب‌آهنگ‌های الکترونیک و رِپ به سبک فری‌استایل دارد. هدف ادغام صداها و سبک‌های این همه‌گشایی است. شعارهای خشن و تخریب‌گر، قربانی فساد و تبعیض اجتماعی، جوانان این محلات را از طریق تفریح آزاد می‌کنند. اجرای بدن و بیانیه‌ای از تابوهای دینی که سرکوب می‌شود، بیش از یک پدیده موسیقی است و می‌تواند راهی سالم برای جوانان مضطرب باشد.