رویا دختر با اراده‌ای است که برای بازپرداخت بدهی عظیم، وام‌ها را چرخ می‌دهد. با استعداد کلامی‌اش و عزمش برای رسیدن به بالا، سرانجام در رأس یک طرح پانزی کوچک که وعده سود فراوان می‌دهد، قرار می‌گیرد؛ اما به زودی مکانیزم گیر می‌کند و احساس کنترل جای خودش را به اضطراب می‌دهد. با روایتی که همچون کارهای جفارفاناهی پَناهی دارد، محمود غضفری نقش قهرمان را ایفا می‌کند که درونش دو قل‌دوزی اجتماعی و جنسیتی است که با هم درهم تنیده‌اند. شخصیت او نه قهرمان است و نه قربانی منفعل سیستم سرکوب، بلکه همچون جنگجو اما گذرا است. این عزم که از ناامیدی انرژی می‌گیرد را می‌توان وظیفه‌ای دانست که هر فیلمساز امروز ایران مجبور به انجام آن است: تا جایی که بتواند تا جایی که وجودش حضوری مفقود می‌شود، به مبارزه ادامه دهد تا جای خالی وجودش معنا یابد