ماریس در سی سالگی هنوز همان سمت را برای سال‌هاست کار می‌کند. زندگی خسته‌کننده، همکارانی که او را نادیده می‌گیرند و هیچ دوستی ندارد – مادر تنها کسی است که به او زنگ می‌زند. او با مادرش زندگی می‌کند. ماریس مانند میلیون‌ها انسان در جهان، در بند درونیش زندگی می‌کند، هر روز برخاسته و به رویاهای دیگران خدمت می‌کند و رویاهای خود را فراموش می‌کند. به طور ناخواسته، در موقعیتی بد افت می‌کند که جهان افراد ضد اجتماعی را به او نشان می‌دهد. با این حال، به شیوه‌ای غیرارادی با سبک زندگی آن‌ها آشنا می‌شود و هنوز هم همان را می‌گذارد. عشق غیرمنتظره‌ای او را به تغییر زندگی تشویق می‌کند