سِنِن نو یو راکو به روستایی کوچک به نام روژی می‌پردازد جایی که کنجی ناگارامی — یکی از مشهورترین نویسندگان ژاپن — طنز و شور زندگی را از این ساکنان می‌ستردند که زندگی می‌کردند و می‌مردند. در روژِی مردان زیبایی بودند که با خون قبیله ناکاموتو، خونِی که «نجیب اما ناپاک» نامیده می‌شد، زندگی می‌کردند. آریو، ماماِه یاور مادر، این مردان را در بزرگسالی دیده است که زندگی می‌کنند و می‌میرند... اکنون پیر شده و با ارواح مردانِ مرده قبیله ناکاموتو گفت‌وگو می‌کند.