در ژوئیه 1974، گروهی از هنرمندان بلوز مستقر در شیکاگو که قبلاً به وضعیت افسانه‌ای دست یافته بودند، با برخی از "برادران بلوز" جوان‌تر از سرتاسر کشور گرد هم آمدند تا به مردی که بیشترین مسئولیت را در انتقال بلوز از دلتای میسیسیپی به شیکاگو داشت، یعنی مادی واترز، ادای احترام کنند. در آن شب، مادی با هم‌عصرانش ویلی دیکسون، ککو تیلور، جونیور ولز و پاین‌تاپ پرکینز و از نسل بعدی دوستداران و هنرمندان بلوز، مایک بلومفیلد، بادی مایلز، جانی وینتر، دکتر جان و نیک گراونیتس حضور داشتند - همه هنرمندانی که در حال تبدیل شدن به افسانه‌های خود بودند. نتیجه این همکاری شاداب، یک جلسه تاریخی واقعی بود که نه تنها برخی از بزرگ‌ترین کلاسیک‌های بلوز نوشته شده را ارائه داد، بلکه ساعتی فراموش‌نشدنی را به نمایش گذاشت که واقعاً عشق به موسیقی را از یک نسل به نسل دیگر نشان می‌دهد.