در خانه رابادون هیچ‌کس حرف نمی‌زند. زندگی‌ها به خود می‌ماند و مشکلات به اشتراک گذاشته نمی‌شود. ساکنان خانه عادت کرده‌اند هر چیز را بی‌حرکت بگذارند، به‌خصوص مارجِرت، مادر خانه. خواستهٔ مارجِرت برای تمیزی و نظم او را از خانواده جدا می‌کند. او نمی‌تواند با مشکلات زندگی روبه‌رو شود و برای درک آن‌ها به گشت‌وگذار می‌پردازد، وارد اتاق‌ها می‌شود، به کمدها سر می‌کشد، دفترچه‌هایی را که نباید بخواند می‌خواند. اما وقتی ورودی کتابچهٔ دخترش او را از هم می‌گشاید، زندگی بی‌حرکتِ سال‌ها را دستخوش تحولی می‌کند.