این هنرمند جوان تصمیم گرفته بود که زندگی‌اش را "برای هنر" وقف کند. او نقاش بزرگی نبود؛ هرگز هم نخواهد بود، اما او معتقد بود که مأموریتش را به وضوح می‌بیند و "انسان معمولی" هیچ نقشی در رویاهایش ندارد. تعدادی از دوستانش او را در این اندیشه تشویق کردند و همه آنها تصمیم گرفته بودند که باقی‌مانده عمرشان را در خوشبختی مجردی زندگی کنند.