خط داستانی
از سال ۱۹۷۸ تا ۱۹۸۲ گلِن ابرین به یک نمایش تلویزیونی دسترسی عمومی در شهر نیویورک میپردازد. با همصدایی از کریس استین از گروه بلوندی و کارگردانی آماس پوی، این برنامه به مدت یک ساعت به حاشیههای ادب و «نابهنجار» میپردازد. والتر استدینگ و ارکستر شبِ تلویزیونی او همراه با مهمانان متعدد مانند کلش، نیل رودجرز، ژان میشل باسکیا، دیوید براین و آرتو لیندسی. این برنامه میهمانیای بوده که میتواند سیاسی باشد. با ۸۰ ساعت ویدئو، شرکتکنندگان را پیدا کرده و میفهمیم آنها چه یادشان میآید و چگونه این برنامه بر زندگیشان تأثیر گذاشته است. این همراه با تکههایی از نمایش اصلی، مستند «شبِ تلویزیونی» را شکل میدهد.
