ارنست بربن، با لبخند احمقانه‌اش که همیشه بر چهره‌اش است، معدنچیان را به آپارتمانش دعوت می‌کند، جایی که به‌طور تصادفی آن را خراب می‌کنند. معدنچیان، همان‌طور که می‌دانیم، همیشه بیل و کلنگ‌هایشان را با خود دارند و هرگز آن‌ها را نمی‌شویند.