خط داستانی
«راستکین به مکانهای کار (منتقد هنری) جان راستکین مراجعه میکند: لندن، آلپ و بهویژه ونیز، جایی که توجه دوربین به مصالح و تعامل معماری و آب، تحلیل توصیفی نویسنده از 'سنگهای' شهر را تقلید میکند. صدای ورق زدن صفحات و تصویر یک کتاب، 'به این آخر' راستکین، بهزور به ما یادآوری میکند که ادراکات یک شاعر و در این مورد اقتصاد سیاسی او، از طریق اعمال خواندن و نوشتن حفظ و دوباره بیدار میشود». (پی. آدامز سیتنی)
