فیلمی که در سال ۱۹۸۸ به عنوان بهترین نخستین فیلم کارگردان در جوایز ملی فیلم شناخته شد و به‌خوبی فلسفهٔ پیچیده را در سینمای هند کاوش می‌کند. داستان در دهکدهٔ بودایی ساریپوت در بیابان آسیای مرکزی در قرن اول قبل از میلاد می‌گذرد. شهر طوفان شن شدیدی را تجربه می‌کند که تنها چهار زنده‌مانده به جا می‌گذارد: دو راهب و دو کودک که به صومعه پناه برده‌اند. بیست سال بعد راهبان پیر شده‌اند در حالی که پسر و دختر عاشق یکدیگر شده‌اند. راهب حسود به شیوه‌ای فریبنده پسر را وادار می‌کند تا راهب شود اما دختر او را دوباره به دست می‌آورد و در نتیجه هر دو از صومعه اخراج می‌شوند و همان طوفان شن دوباره رخ می‌دهد