طرح بر پایهٔ رویدادهایی است که در طول خشکسالی شدید دههٔ هفتاد در احداث نیروگاه برق آبی تونگت قولی اتفاق افتاد. راه‌اندازی فاز اول نیروگاه با مشکل مواجه بود زیرا آبی که برای آغاز کار لازم بود با شوروی‌ها دریاچهٔ کیرگیز و زمین‌های خشک به طور برابر مصرف می‌شدند. بحث‌های فراوانی در گرفتند (با حضور هر دو هدف فردی و حرفه‌ای)، و در نهایت مشکل صرفاً به‌طور ریاضی حل شد—به جای مهندسی کشاورزی: آب نمکی از دریای قرمز کیرگیز به مزارع هدایت شد، در حالی که آب رودخانهٔ کوهستانی تمیز به توربین‌های نخست هدایت می‌شد.