پس از مرگ بلا، پچورین برای مدت طولانی بیمار بود و سپس قلعه و ماکسیم ماکسیمویچ را ترک کرد و به گرجستان رفت. از آن زمان، کاپیتان ستاد هیچ خبری از دوستش نداشت و اغلب یاد او را گرامی می‌داشت و یادداشت‌هایش را در سفرهایش با دقت حمل می‌کرد. پنج سال گذشت... یک بار در ایستگاه پستی نزدیک ولادیکاوکاز، ماکسیم ماکسیمویچ با خوشحالی می‌فهمد که گریگوری پچورین نیز به اینجا آمده است. این دیدار طولانی‌انتظار درد و تلخی غیرقابل تحملی را برای جنگجوی پیر به ارمغان می‌آورد. در دلش، بی‌رحمانه با یادداشت‌های سفر انصراف می‌دهد. و همراه تصادفی‌اش در صفحات زرد شده داستان روح یک شخص شگفت‌انگیز و فوق‌العاده را می‌یابد که تمام عمرش بدبختی را برای دیگران به ارمغان آورده است.