"هرگز رویای خود را رها نکن" - اینگونه است که آهنگ دمژن فرنچ می‌گوید و گیوری در دشت‌های بی‌پایان بر روی اسب سفیدی می‌تازد. این جوان اپراتور جرثقیل در یک اتاق کوچک زندگی می‌کند، جایی که مجبور است صندلی‌اش را به دیوار آویزان کند و شیر آب چکه می‌کند. او باید صبح‌هایش را با دو "شکارچی انسان" رویایش، پدر و برادرش، تقسیم کند، کسانی که احساس می‌کنند به خاطر آرزوها و جاه‌طلبی‌هایش به آنها تعلق ندارد.