پس از اینکه گاتیو پیر به تنهایی در خانه روستایی‌اش مانده، باید به همراه پسر و عروسش به آپارتمانشان در شهر برود. آنها با درک و همدلی زیادی او را می‌پذیرند اما نمی‌توانند کلید قلبش را پیدا کنند. او که از محیط طبیعی‌اش جدا شده و بی‌ریشه مانده، نمی‌تواند خود را با سبک زندگی شهری وفق دهد. او از مایونزی که به او پیشنهاد می‌شود خوشش نمی‌آید و نمی‌داند چگونه از آسانسور استفاده کند. مردم شتابان در خیابان‌ها برایش بی‌تفاوت به نظر می‌رسند و برخی حتی مکار و فریبکار به نظر می‌رسند. او شهر را مکانی پر از مردم خصمانه و اشیاء بی‌جان می‌بیند. او به شدت دلتنگ لمس گرم انسانی در روستایش است. مرگ تنها راه حل ممکن برای این کشاورز است که بین سنت و مدرنیته گرفتار شده و نمی‌تواند به سبک زندگی شهری عادت کند.