کارگردان مستقل جیم جارموش یک ادای احترام کم‌فناوری به راکر چندوجهی نیل یانگ و گروه قدیمی‌اش، کرازى هورس، را به تصویر می‌کشد. این مستند راک که از مواد آرشیوی ضبط شده در سال‌های ۱۹۷۶ و ۱۹۸۶ و همچنین صحنه‌های صمیمی از نیل یانگ و گروهش در حال استراحت بین کنسرت‌ها تشکیل شده، به اندازه‌ای که بی‌پرده است، ناهموار نیز هست.