در سال 1996، مارچلو ماستروینی درباره زندگی به عنوان یک بازیگر صحبت می‌کند. این یک یادداشت‌های آنی و فلسفی است که از موضوعی به موضوع دیگر می‌پردازد و کاملاً آگاه است از مردی "در سن خاصی" که به گذشته نگاه می‌کند. او داستان‌هایی درباره کارگردانی فلینی و د سیکا، استفاده از طنز در اجراها، و کار مداوم (یک بازیگر سعی می‌کند خود را در شخصیت‌ها پیدا کند) تعریف می‌کند. او در مورد جوایز بی‌میل است، رم و پاریس را جشن می‌گیرد، ناپل و مردمش را سلام می‌کند. او به سوالی پاسخ می‌دهد، چرا فیلم‌های بد بسازیم؛ پدر و پدربزرگش، نجارها، مادرش که در سنین بالا ناشنوا شده و برادرش که تدوین‌گر فیلم است را به یاد می‌آورد؛ او در مورد ظاهرش متواضع است. در آرامش، گذر سریع زمان نگاه درونی ماستروینی را در بر می‌گیرد.