این درام وجودی اروپایی از نمادهای پیچیده بهره می‌برد که با الهام از نظریه‌های روانشناختی انتزاعی برای کاوش در اثرها و دلایل تصمیم بازیگر جوان کلاسیک برای سکوت صحبت می‌کند. هیچکس نمی‌داند چرا ماسیمو تصمیم گرفته حرف نزند. به جز گفتن دیالوگ از نمایشنامه‌های کلاسیک، ماسیمو یک کلمه هم حرف نمی‌زند. پدرش استاد ادبیات کلاسیک معتقد است این به رابطه‌ای ناامیدکننده با عشق مربوط می‌شود. دوست دختر جدیدش فکر می‌کند ماسیمو به مادردش، شاعره، خرده می‌زند. کارگردانی از ماسیمو مطلع می‌شود و مادرش را برای نوشتن نمایشنامه‌ای دربارهٔ او مأمور می‌کند. هرچند ماسیمو در نمایش بازی می‌کند و صحبت می‌کند، اما وقتی نمایش تمام می‌شود باز هم به سکوت بر‌می‌گردد.