خط داستانی
۱۶ میلیمتر، سیاه و سفید و رنگی، ۲:۱۶ یا ۶ دقیقه. بیصدا اما احتمالاً برای نمایش با موزیک مانتکا از دیزی گیلسپی طراحی شده است. فیلم با یک توالی رنگی آغاز میشود که نقاشی اسمیت به نام مانتکا (حدود ۱۹۵۰) را نشان میدهد که او سعی کرده است بهطور ذهنی آهنگ گیلسپی را به تصویر بکشد، هر ضربه قلممو نمایانگر یک نت موسیقی است. فیلم با سوپرایمیشنهای سیاه و سفید به پایان میرسد.
