آخرین قسمت از یک سه‌گانه فیلم که توسط جان هیوستون برای دولت ایالات متحده تولید شده است. برخی از کهنه‌سربازان بازگشته از جنگ زخم‌هایی دارند که بیشتر روانی هستند تا جسمی. این فیلم بیماران و کارکنان را در طول درمانشان دنبال می‌کند. این فیلم به مسائلی می‌پردازد که اکنون به عنوان PTSD شناخته می‌شود، اما در آن زمان به عنوان روان‌نروس یا شوک ناشی از بمباران دسته‌بندی می‌شد. مقامات دولتی این فیلم 1946 را غیرمفید برای تلاش‌های پس از جنگ دانستند؛ این فیلم تا سال 1981 به‌طور عمومی نمایش داده نشد.