پدر آدریَن vows سکوت ابدی، دعا و البته تجرد را زمانی که وارد صومعه ترپیس Notre Dame d'Afrique در الجزایر شد، گرفته بود. یک روز، او درختی را که بخشی از دیوار صومعه را مسدود کرده بود، قطع کرد، اما وقتی درخت افتاد، دختری جوان را بیهوش کرد. وقتی پدر آدریَن صورت او را شستشو می‌دهد، او به هوش می‌آید و در حالتی شیطنت‌آمیز او را در آغوش می‌گیرد. این آغوش توسط یک راهب دیگر دیده می‌شود، اما انضباط صومعه در مقایسه با تنبیه‌های روحی و جسمی که پدر آدریَن بر خود تحمیل کرده، هیچ است. در نهایت، همه اینها برای پدر آدریَن بیش از حد می‌شود و او vows خود را رها کرده و به بیابان فرار می‌کند و نام دنیوی خود، آندروفسکی را از سر می‌گیرد. در راه به سوی واحه بنی‌مورا، او با دومینی انفیلدن که به عنوان یک کاتولیک بزرگ شده است، مواجه می‌شود. آندروفسکی دومینی را از یک جمعیت شورشی نجات می‌دهد و او خود را به شدت به او جذب می‌یابد.