یک ستاره بلوند بسیار فتوژنیک دهه 1950، ورا دی ریزه اندام و خوش اندام، زمانی به عنوان پاسخ بریتانیا به مرلین مونرو تبلیغ می شد. او پس از ترک تحصیل در سن 15 سالگی، قبل از اینکه شغل ثابت تری به عنوان دستیار سالن زیبایی و مدل آرایشگاه پیدا کند، دست خود را در خرده فروشی و مهمان نوازی امتحان کرده بود. سپس مدلینگ به شغل تمام وقت او تبدیل شد، اما ورا جاه طلبی های بلندتری داشت. پاسخگویی به آگهی دختران نمایشی در یک نشریه تئاتر، او به تست بازیگری برای رهبر گروه و امپرساریو جک هیلتون رفت. هیلتون به اندازه‌ای تحت‌تأثیر قیافه و اعتماد به نفس‌اش قرار گرفت تا او را در اجرای صحنه‌ای وست‌اند خود یعنی آرزو می‌کردی اینجا در کازینو لندن در سال 1953 انتخاب کند. این یک سال بعد با یک نقش مکمل کوچک (والری) در پال جوی در تئاتر پرنس دنبال شد. در همان سال، ورا با آرتور میسون، بدنساز و بدنساز ازدواج کرد، نقش مدیر او را برعهده گرفت و او را به من تبدیل کرد.اولین تصویر در Dance Little Lady (1954).

ورا با مقاومت در برابر پیشنهادات برای نقش‌های سخت‌تر و ساده‌تر، خوشحال بود که در نقش دخترانی پر زرق و برق و بلوندهای سرگیجه بر روی پرده تایپ می‌شد: میمی در بچه‌ای برای دو فرتینگ (1955)، همکار مرلین، بتی در شاهزاده و دختر نمایشی (1957) (با کلاه گیس‌های قهوه‌ای تا قد بلند). شیلا، یک خدمتکار محلی، در Quatermass 2 (1957)، یک هوکر در The Flesh Is Weak (1957) وخواننده‌ای که قربانی بوریس کارلوف در Grip of the Strangler (1958) می‌شود. نقش اصلی نادری در فیلم Womaneater (1958) به دست آمد، یک فیلم ترسناک نسبتاً مضحک کم‌هزینه درباره یک درخت گوشت‌خوار و (البته) یک دانشمند دیوانه (با بازی جورج کولوریس). چیز کمی از این فیلم به یادگار مانده است، به جز ژاکت تنگ و سوتین ورا.

برای تلویزیون، ورا برای اولین بار در قسمتی از اولین سریال تلویزیونی بریتانیا، The Grove ظاهر شدخانواده (1954). میهمان بعدی او شامل دیکسون داک گرین (1955)، بدون مخفی (1959)، قدیس (1962) و بیل (1984) بود. پس از 34 سال وقفه، ورا از بازنشستگی خارج شد و نقش تانیا را در فیلم حماسی گانگستری گای ریچی، قفل، استوک و دو بشکه سیگار (1998) بازی کرد.