ویرجینیا اوبراین

این خواننده/بازیگر مجسمه‌دار و با موهای تیره که برای طرفداران فیلم‌های کلاسیک با نام‌های مستعار مختلفی شناخته می‌شود - از جمله میس ددپن، صورت یخ‌زده، و میس یخ گلیسیر - این خواننده/بازیگر مجسمه‌ای با موی تیره، با شیوه‌ی خنده‌دار ابوالهول‌مانندی که ترانه‌ای را ارائه می‌کرد، جایگاه منحصربه‌فردی را برای خود بر روی صحنه و صفحه نمایش حک کرد. دختر کاپیتان کارآگاهان اداره پلیس لس آنجلس، ویرجینیا لی اوبراین در سنین پایین به موسیقی و رقص علاقه مند شد (این به شانس حرفه ای او لطمه ای وارد نکرد.این بود که عمویش لوید بیکن کارگردان مشهور سینما بود). وقفه بزرگ او در تجارت نمایشی در سال 1939 پس از اینکه او نقش خوانندگی را در تولید لس آنجلس موزیکال/کمدی "Meet the People" ایفا کرد، رخ داد. در شب افتتاحیه، زمانی که زمان شماره انفرادی او فرا رسید، ویرجینیا چنان از ترس فلج شد که آهنگ خود را با چشمانی گشاد و بی حرکت خواند که تماشاگران را (که تصور می کردند اجرای او یک تهوع بود) را دچار تشنج کرد. بی روحیه، ویرجینیا لفروی صحنه فقط به زودی متوجه شدم که او یک احساس است.

او که در سال 1940 توسط MGM امضا شد، با حضور در برخی از به یاد ماندنی‌ترین موزیکال‌های استودیو از جمله هزاران تشویق (1943)، دختران هاروی (1946)، تا ابرها (1946)، زیگفلد حماقت‌ها (هت‌هو24)، زیگفلد (1944)، شیگفلد (1941) (1942)، Meet the People (1944) و Du Barry Was a Lady (1943) با اجرای اجراهای تکرار نشدنیاز ترانه‌های کلاسیکی مانند «غرب وحشی» (از دختران هاروی)، «یک عاشقانه خوب» (از «تا ابرها غلت می‌زنند» (1946))، «دنیای بزرگ بزرگ است» (از دختران هاروی (1946))، «تو بیچاره» (از کشتی آهوی (1942) ملاقات با مردم (1944)).

اگرچه او اغلب به آهنگ‌های برجسته و نقش‌های فرعی کوچک تنزل پیدا می‌کرد، اما با این وجود توانست به واسطه نیروی محض شخصیتش به یکی از محبوب‌ترین مخاطبان تبدیل شود.آواز olited و راه با یک طنز طنز. این توانایی اخیر به ویژه در یکی از آخرین فیلم های MGM او، مرتون از فیلم ها (1947)، که در آن با رد اسکلتون همبازی بود، مشهود است. در سال 1948، پس از 17 حضور به یاد ماندنی MGM روی صفحه نمایش، استودیو بدون تشریفات او را از فهرست خود حذف کرد. او پس از پایان کارش از MGM، تنها دو بار دیگر به سینما بازگشت، در فیلم های فرانسیس در نیروی دریایی (1955) از یونیورسال و گاس دیزنی (1976)، و ترجیح داد این کار را انجام دهد.انرژی های خود را در تلویزیون و صحنه، جایی که او برای سه دهه دیگر تماشاگران را به وجد آورد.

در دهه 1980، این زیبای هنوز جوان در یک نمایش یک زن به تور کشور رفت و یک آلبوم زنده در کلاب معروف Masquers با عنوان "سلام بر موزیکال های بزرگ MGM" ضبط کرد. یکی از آخرین حضورهای مهم او در صحنه در سال 1984 به‌عنوان پارتی آن در تولید «شوبات» در لانگ بیچ سیویک لایت اپرای با بازی آلن یانگ بود. او داخل ماندنیمه بازنشستگی در خانه‌ای بزرگ در رایت‌وود، کالیفرنیا، در بیشتر سال‌های آخر زندگی‌اش تا زمان مرگش در بیمارستان موشن پیکچر کشور در وودلند هیلز، 16 ژانویه 2001، بر اثر حمله قلبی.